Het verhaal van de bordeel portier.


HET VERHAAL VAN DE BORDEEL PORTIER

IN HET SPAANS KLIK HIER >

Het was een niet hoog aangeschreven en ook geen goed betaalde baan in de stad, bordeel portier. Maar wat kon deze man anders doen? In feite had hij nooit leren lezen of schrijven, hij had geen andere activiteit of beroep. Eigenlijk had hij deze positie omdat zijn vader portier was geweest in dat bordeel en ook daarvoor, de vader van zijn vader.

HET VERHAAL VAN DE BORDEEL PORTIER

Decennia lang ging het bordeel over van vader op zoon. Op een dag stierf de oude eigenaar en nam een onrustige, creatieve jonge man het bordeel over. De jongeman besloot het bedrijf te moderniseren.

Hij paste de kamers aan en riep toen het personeel tesamen om ze nieuwe instructies te geven.

 

Tegen de portier zei hij:

- Vanaf vandaag ga je niet alleen voor de deur staan, maar ook een wekelijks schema voor mij opstellen. Daar schrijf je het aantal personen op die elke dag binnenkomt. Een op de vijf zal worden gevraagd hoe ze werden verzorgd en wat ze zouden veranderen. En één keer per week zult u dat formulier aan mij overhandigen.

Booking.com

De man beefde, hij had nooit een dag gemist, maar .....

- ik zou u graag tevreden willen stellen, meneer - stamelde hij - maar ik ... ik kan niet lezen of schrijven.

 

- Ah! Het spijt me zeer! Zoals u zult begrijpen, kan ik niet iemand anders betalen om dit te doen en ik kan niet wachten tot u leert schrijven en lezen, daarom ...

- Maar meneer, u kunt me niet ontslaan, ik heb hier mijn hele leven gewerkt, mijn vader en mijn grootvader ook ... 

 

Hij liet hem niet uitpraten.

- Luister, ik begrijp het, maar ik kan niets voor u doen. Logischerwijs gaan we u een goede vergoeding betalen. Dus het spijt me. Succes. En zonder verder oponthoud draaide hij zich om en vertrok.

 

De man dacht dat de wereld in storte. Hij had nooit gedacht dat hij in deze situatie terecht zou komen. Hij kwam thuis, was leeg en bedroefd. Wat nu te doen?

Hij herinnerde zich dat hij soms in het bordeel, wanneer een bed kapot was of een poot van de kledingkast was afgebroken, met een hamer en spijkers een eenvoudige en voorlopige reparatie uitvoerde. Hij dacht dat dit misschien een tijdelijke bezigheid zou zijn totdat iemand hem een baan aanbood.

 

Hij zocht in het huis naar gereedschap dat hij nodig had, maar hij had alleen een paar roestige spijkers en een oude tang. Ik moet eigenlijk een complete gereedschapskist kopen. Daarvoor zou ik een deel van het ontvangen geld kunnen gebruiken.

Op de hoek van zijn huis hoorde hij dat er geen ijzerhandel in zijn stad was en dat hij twee dagen per ezel moest reizen om naar de dichtstbijzijnde stad te gaan om de aankoop te doen. Wat maakt het uit? Hij dacht na en vertrok.

 

Bij zijn terugkeer bracht hij een mooie en complete gereedschapskist mee. Hij was nog niet klaar met het uittrekken van zijn laarzen toen er op zijn voordeur werd geklopt. Het was zijn buurman.

- Ik kom je vragen of je mij een hamer kunt uitlenen.

Kijk, ja, ik heb het net gekocht, maar ik heb het nodig om te werken ... omdat

ik mijn baan kwijt ben ...

Nou, ik zal het morgen heel vroeg aan je teruggeven.

- Het is goed.

De volgende ochtend, zoals beloofd, klopte de buurman op de deur.

- Ik heb de hamer nog steeds nodig. waarom verkoop je het niet aan mij?

- Nee, ik heb het nodig om te werken en bovendien is de ijzerhandel twee dagen reizen met de ezel.

'Laten we een afspraak maken,' zei de buurman, 'ik betaal je twee dagen heen en terug, plus de prijs van de hamer, je zit helemaal zonder werk.' Wat denk je ervan?.

 

Dit gaf hem eigenlijk een baan voor vier dagen ... Hij accepteerde het. Hij ging weer op zijn ezel zitten.

Toen hij terugkeerde, wachtte een andere buurman hem op aan de deur van zijn huis.

- Hallo, buurman. Je hebt onze vriend een hamer verkocht?

- Ja ...

ik heb wat gereedschap nodig, ik ben bereid te betalen voor je vier dagen reis met de ezel, en een kleine winst voor elk stuk gereedschap. Weet je, we hebben niet allemaal vier dagen de tijd voor onze aankopen in de stad. De ex-portier opende zijn gereedschapskist en zijn buurman koos een tang, een schroevendraaier, een hamer en een beitel. Hij betaalde hem en vertrok.

'... We hebben niet allemaal vier dagen om te winkelen', herinnert hij zich. Als dit waar was, zouden veel meer mensen hem misschien nodig hebben om te reizen om gereedschap te gaan halen.

 

Bij de volgende reis besloot hij dat hij een deel van de ontslagvergoeding op het spel zou zetten door meer gereedschap mee te nemen dan hij had verkocht. Het scheelt overigens ook nog eens reistijd.

Het begon zich door de buurt rond te spreken en velen wilden de reis vermijden.

Een keer per week reisde hij nu als tool-makelaar naar de stad en kocht wat zijn klanten nodig hadden.

Hij begreep al snel dat als hij een plek kon vinden om zijn gereedschap op te slaan, hij nog meer reizen kon besparen en meer geld kon verdienen. Hij huurde een schuur.

Toen maakte hij er nog een comfortabelere ingang in de schuur en een paar weken later werd de schuur met een glas-in-loodraam de eerste ijzerhandel in de stad.

Iedereen was blij en kocht van zijn bedrijf. Hij reisde niet meer, de ijzerhandel in de naburige stad stuurde hem zijn bestellingen. Hij was een goede klant.

Na verloop van tijd kwamen ook alle kopers uit de omliggende kleine steden naar zijn ijzerhandel en bespaarde ze twee dagen wandelen.

Op een dag bedacht hij dat zijn vriend, de draaier, hamerhoofden voor hem kon maken.

En waarom niet? De tang ... en de tang ... en de beitels. 

En dan waren er nog de spijkers en schroeven .....

 

Om een lang verhaal kort te maken, zo verdiende man in tien jaar zoveel dat hij een miljonair gereedschapsmaker was geworden en de machtigste ondernemer uit de regio was.

Hij was zo machtig dat hij besloot om een school aan zijn stad te schenken. Daar zouden, naast lezen en schrijven, de meest praktische kunsten en ambachten van die tijd worden onderwezen.

De burgemeester organiseerden een groots openingsfeest voor de school en een belangrijk diner voor de oprichter. Bij het dessert gaf de burgemeester hem de sleutels van de stad en de burgemeester omhelsde hem en zei:

- Met grote trots en dankbaarheid vragen wij u ons de eer te verlenen uw handtekening te zetten op de eerste pagina van het notulenboek van de nieuwe school.

'De eer zou naar mij toekomen,' zei de man. Ik denk dat ik daar niets liever zou willen dan tekenen, maar ik kan niet lezen of schrijven. Ik ben analfabeet.

- U? zei de burgemeester, die het niet kon geloven. 'Je kunt niet lezen of schrijven?' Je hebt een industrieel imperium opgebouwd zonder te weten hoe je moet lezen of schrijven? Ik sta versteld. Ik vraag me af, wat je zou hebben als je kon lezen en schrijven?

'Ik kan het je vertellen,' antwoordde de man kalm. Als ik had kunnen lezen en schrijven ... zou ik de portier van het bordeel zijn!

 

EN HIER IN HET SPAANS 

CUENTO EL PORTERO DEL PROSTIBULO (por Jorge Bucay)

No había en el pueblo un oficio peor conceptuado y peor pago que el de portero del prostíbulo. Pero ¿qué otra cosa podría hacer aquel hombre? De hecho, nunca había aprendido a leer ni a escribir, no tenía ninguna otra actividad ni oficio. En realidad, era su puesto porque su padre había sido portero de ese prostíbulo y también antes, el padre de su padre.

Durante décadas, el prostíbulo se pasaba de padres a hijos y la portería se pasaba de padres a hijos. Un día, el viejo propietario murió y se hizo cargo del prostíbulo un joven con inquietudes, creativo y emprendedor. El joven decidió modernizar el negocio.
Modificó las habitaciones y después citó al personal para darle nuevas instrucciones.
Al portero, le dijo:
- A partir de hoy usted, además de estar en la puerta, me va a preparar una planilla semanal. Allí anotará usted la cantidad de parejas que entran día por día. A una de cada cinco, le preguntará cómo fueron atendidas y qué corregirían del lugar. Y una vez por semana, me presentará esa planilla con los comentarios que usted crea convenientes.

El hombre tembló, nunca le había faltado disposición al trabajo pero.....
- Me encantaría satisfacerlo, señor -balbuceó- pero yo... yo no sé leer ni escribir.

- ¡Ah! ¡Cuánto lo siento! Como usted comprenderá, yo no puedo pagar a otra persona para que haga esto y tampoco puedo esperar hasta que usted aprenda a escribir, por lo tanto...
- Pero señor, usted no me puede despedir, yo trabajé en esto toda mi vida, también mi padre y mi abuelo...

No lo dejó terminar.
- Mire, yo comprendo, pero no puedo hacer nada por usted. Lógicamente le vamos a dar una indemnización, esto es, una cantidad de dinero para que tenga hasta que encuentre otra cosa. Así que, lo siento. Que tenga suerte. Y sin más, se dio vuelta y se fue.

El hombre sintió que el mundo se derrumbaba. Nunca había pensado que podría llegar a encontrarse en esa situación. Llegó a su casa, por primera vez desocupado. ¿Qué hacer?

Recordó que a veces en el prostíbulo, cuando se rompía una cama o se arruinaba una pata de un ropero, él, con un martillo y clavos se las ingeniaba para hacer un arreglo sencillo y provisorio. Pensó que esta podría ser una ocupación transitoria hasta que alguien le ofreciera un empleo.

Buscó por toda la casa las herramientas que necesitaba, sólo tenía unos clavos oxidados y una tenaza mellada. Tenía que comprar una caja de herramientas completa. Para eso usaría una parte del dinero recibido.
En la esquina de su casa se enteró de que en su pueblo no había una ferretería, y que debía viajar dos días en mula para ir al pueblo más cercano a realizar la compra. ¿Qué más da? Pensó, y emprendió la marcha.

A su regreso, traía una hermosa y completa caja de herramientas. No había terminado de quitarse las botas cuando llamaron a la puerta de su casa. Era su vecino.
- Vengo a preguntarle si no tiene un martillo para prestarme.
Mire, sí, lo acabo de comprar pero lo necesito para trabajar... como
me quedé sin empleo...
- Bueno, pero yo se lo devolvería mañana bien temprano.
- Está bien.
A la mañana siguiente, como había prometido, el vecino tocó la puerta.
- Mire, yo todavía necesito el martillo. ¿Por qué no me lo vende?
- No, yo lo necesito para trabajar y además, la ferretería está a dos días de mula.
- Hagamos un trato -dijo el vecino- Yo le pagaré a usted los dos días de ida y los dos de vuelta, más el precio del martillo, total usted está sin trabajar. ¿Qué le parece?.

Realmente, esto le daba un trabajo por cuatro días... Aceptó. Volvió a montar su mula.
Al regreso, otro vecino lo esperaba en la puerta de su casa.
- Hola, vecino. ¿Usted le vendió un martillo a nuestro amigo?
- Sí...
Yo necesito unas herramientas, estoy dispuesto a pagarle sus cuatros días de viaje, y una pequeña ganancia por cada herramienta. Usted sabe, no todos podemos disponer de cuatro días para nuestras compras.

El ex - portero abrió su caja de herramientas y su vecino eligió una pinza, un destornillador, un martillo y un cincel. Le pagó y se fue.
"...No todos disponemos de cuatro días para compras", recordaba. Si esto era cierto, mucha gente podría necesitar que él viajara a traer herramientas.

En el siguiente viaje decidió que arriesgaría un poco del dinero de la indemnización, trayendo más herramientas que las que había vendido. De paso, podría ahorrar algún tiempo de viajes.
La voz empezó a correrse por el barrio y muchos quisieron evitarse el viaje.
Una vez por semana, el ahora corredor de herramientas viajaba y compraba lo que necesitaban sus clientes.

Pronto entendió que si pudiera encontrar un lugar donde almacenar las herramientas, podría ahorrar más viajes y ganar más dinero. Alquiló un galpón.

Luego le hizo una entrada más cómoda y algunas semanas después con una vidriera, el galpón se transformó en la primer ferretería del pueblo.

Todos estaban contentos y compraban en su negocio. Ya no viajaba, de la ferretería del pueblo vecino le enviaban sus pedidos. Él era un buen cliente.

Con el tiempo, todos los compradores de pueblos pequeños más lejanos preferían comprar en su ferretería y ganar dos días de marcha.
Un día se le ocurrió que su amigo, el tornero, podría fabricar para él las cabezas de los martillos.
Y luego, ¿por qué no? Las tenazas... y las pinzas... y los cinceles. Y luego fueron los clavos y los tornillos.....

Para no hacer muy largo el cuento, sucedió que en diez años aquel hombre se transformó con honestidad y trabajo en un millonario fabricante de herramientas. El empresario más poderoso de la región.

Tan poderoso era, que un año, para la fecha de comienzo de las clases, decidió donar a su pueblo una escuela. Allí se enseñaría además de lectura y escritura, las artes y los oficios más prácticos de la época.

El intendente y el alcalde organizaron una gran fiesta de inauguración de la escuela y una importante cena de agasajo para su fundador. A los postres, el alcalde le entregó las llaves de la ciudad y el intendente lo abrazó y le dijo:
- Es con gran orgullo y gratitud que le pedimos nos conceda el honor de poner su firma en la primer hoja del libro de actas de la nueva escuela.
- El honor sería para mí -dijo el hombre-. Creo que nada me gustaría más que firmar allí, pero yo no sé leer ni escribir. Yo soy analfabeto.
- ¿Usted? -dijo el intendente, que no alcanzaba a creerlo- ¿Usted no sabe leer ni escribir? ¿Usted construyó un imperio industrial sin saber leer ni escribir? Estoy asombrado. Me pregunto, ¿qué hubiera hecho si hubiera sabido leer y escribir?
- Yo se lo puedo contestar -respondió el hombre con calma-. Si yo hubiera sabido leer y escribir... sería el portero del prostíbulo!.

 

MEER SPAANS NIEUWS IN HET NEDERLANDS VIND JE HIER

Wat gaan we ondernemen in Spanje?

Dit is misschien ook interessant:


«   »